Έρση Βαρβέρη, εικαστικός

'Ερση Βαρβέρη, "Stairway to Heaven", 2011.

Γεννήθηκε στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Σύρο, συμμετέχει στο Πεδίο Δράσης Κόδρα 2012 με το έργο «Stairway to heaven» στην έκθεση «Σημείο Φυγής», στους Κοιτώνες του πρώην στρατώνα. Τη λένε Έρση Βαρβέρη και μιλάει κυρίως… με εικόνες! 

Πώς διάλεξες τα εικαστικά  ως δρόμο έκφρασης και βιοπορισμού;

        

         http://24.media.tumblr.com/tumblr_m42oyiU25q1r02olno1_500.jpg

Πότε νιώθεις πως η έμπνευση σου κλείνει το μάτι;

            

             http://24.media.tumblr.com/tumblr_m9q2kmvJfu1qg39ewo1_500.gif

Είναι πολυτέλεια η τέχνη ή ανάγκη;

         \

              http://30.media.tumblr.com/tumblr_lpvgw1T8OO1qjuue0o1_500.gif

Ποια είναι τα αγαπημένα σου υλικά;

       

          http://25.media.tumblr.com/tumblr_m1cjnnhu781qisr8oo1_400.gif

Πώς εκλαμβάνεις τη θέση σου ως δημιουργός σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση;

                
                http://24.media.tumblr.com/tumblr_m9uplaAqSc1qdnibfo1_500.jpg

Ποιος πιστεύεις ότι θα έπρεπε να είναι ο ρόλος και η συμβολή της Πολιτείας στην εξέλιξη της τέχνης;

                    

                   http://25.media.tumblr.com/tumblr_m853zfeyIe1qg39ewo1_500.gif

Πιστεύεις ότι οι δήμοι θα μπορούσαν να στηρίζουν περισσότερο τη σύγχρονη τέχνη και τους καλλιτέχνες; Πώς;

                

                 http://25.media.tumblr.com/tumblr_m8z7gwXcvG1qzfebyo1_500.jpg

Τι σημαίνει για σένα η φράση «Σημείο Φυγής»;

                               

                                http://www.imdb.com/title/tt0067927/

Ποιο είναι το θέμα του έργου που παρουσιάζεις στο Πεδίο Δράσης Κόδρα 2012;

           http://25.media.tumblr.com/tumblr_m9svn7vlSj1rfw8wuo1_400.png

Πώς νιώθεις που συμμετέχεις στο φετινό Πεδίο Δράσης Κόδρα;

          

            http://25.media.tumblr.com/tumblr_m9nvs89Gk51rf3wb5o1_400.jpg

Αν μπορούσες να καλέσεις έναν άλλο καλλιτέχνη στο φετινό Πεδίο Δράσης Κόδρα, ποιος θα ήταν αυτός;

                                  

                                  Η τέχνη είναι το internet του μέλλοντος.

Επιμέλεια: Κατερίνα Καρίκη

  

Ιωάννα Γουζέλη, εικαστικός

Είναι απόφοιτη της σχολής Βακαλό στον τομέα της αρχιτεκτονικής διαμόρφωσης εσωτερικών χώρων (2003) και στη ζωγραφική (2005). Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στο εργαστήριο του Γ. Ρόρη (2005-2006). Αποφοίτησε το 2011 από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας. Έχει παρακολουθήσει επίσης σεμινάρια φωτογραφίας για παιδιά στο Μουσείο Μπενάκη (2007), σεμινάριο γλυπτικής (πρόγραμμα μουσείου Pompidou) στο Μέγαρο Μουσικής (2007), διδακτική της τέχνης στη TATE modern (2008) και στη Βαρκελώνη (2008). Το 2010 έκανε τη πρακτική της στο καλλιτεχνικό εργαστήριο του  Δ. Μυταρά στη Χαλκίδα. Τον Ιούνιο του 2011 βραβεύτηκε με το 3^ο βραβείο φωτογραφίας του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ. Στην προσωπική της δουλειά την αφορά η ζωγραφική και οι εγκαταστάσεις και παίρνει μέρος σε ομαδικές  εκθέσεις.

 

 Διάλεξα τα εικαστικά γιατί συνειδητοποίησα ότι η έκφραση είναι το μόνο πεδίο που μπορώ να ακολουθήσω τις τμηματικές περιηγήσεις συναισθημάτων και εικόνων και να μπορέσω να μεταπηδώ από το ορατό στο αόρατο. 

Η τέχνη είναι αυτή που δίνει προοπτική, ελπίδα και ανοίγει έναν άλλον κόσμο έξω από τις συμβατότητες της καθημερινότητας

Αγαπημένα μου υλικά είναι το φελιζόλ, τα πλαστικά, τα υλικά μόνωσης, οι μπαταρίες αυτοκινήτων και τα νάιλον γιατί είναι υλικά ανόργανα αντίθετα με τη φύση που είναι οργανική.

"Μουν" 2012 Ιωάννα Γουζέλη, Γιάννης Κόκκαλης Διαστάσεις περίπου 2,5μ x 2μ x 3,5μ.

 Σε ένα κόσμο που φαίνεται να καταρρέει νιώθω ως ακροβάτης του τσίρκου 

 "What We Want" για μένα σημαίνει Baby I’ve got it!

Το θέμα που διαπραγματεύομαι στο έργο που εκθέτω στο «Πεδίο Δράσης Κόδρα 2012» είναι εγκλωβισμός-μήτρα-η διαδρομή προς το διάστημα!
                            

Νιώθω τυχερή που σε μια τέτοια εποχή έχω τη δυνατότητα με φίλους να συμμετάσχουμε στο Πεδίο Δράσης Κόδρα. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να συναναστραφείς με καινούργιους ανθρώπους ν' ανταλλάξεις ιδέες και απόψεις!

Μια φράση που με εκφράζει: ¨Με τη ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών¨  Καβάφης

 Αν μπορούσα να καλέσω έναν άλλο καλλιτέχνη στο φετινό «Πεδίο Δράσης Κόδρα» θα ήταν ο Ηλίας Πολυχρονιάδης

επιμέλεια Χριστίνα Σερετάκη

Victor Ehikamenor, εικαστικός

Ο Victor κατάγεται από τη Νιγηρία. Είναι ζωγράφος, φωτογράφος και συγγραφέας. Ζει και εργάζεται κυρίως στο Λάγος, αλλά διατηρεί και ένα στούντιο στο Μέριλαντ των ΗΠΑ. Ερχεται στην Ελλάδα για πρώτη φορά και αγάπησε το Κόδρα με την πρώτη ματιά. Εξού και το ότι η φωτογραφική του μηχανή πήρε φωτιά. Μάλιστα, θα ήθελε να πραγματοποιήσει ένα φωτογραφικό project με θέμα τον πρώην στρατώνα και το Πεδίο Δράσης. Μαζί με άλλους 8 καλλιτέχνες από την Ασία και την Αφρική συμμετέχει στην έκθεση Post Colonial Photo Studio με μία φωτογραφία που έχει τίτλο «Αμερικανική εισβολή».

Victor Ehikamenor 

Θα έλεγα πως η ζωγραφική επέλεξε εμένα, καθώς σχεδίαζα και ζωγράφιζα από τα πέντε και δεν είδα ποτέ κανένα λόγο, για να σταματήσω. Αργότερα, ανακάλυψα ότι εκτός από μέσο κοινωνικής, πολιτικής και αισθητικής έκφρασης η τέχνη μπορούσε να είναι για μένα και ένας τρόπος για να βιοπορισθώ. Κόλλησα μαζί της, είμαι τυχερός!

Νιώθω εμπνευσμένος κάθε στιγμή, εκτός από τις ώρες που κοιμάμαι. Ως ζωγράφος, φωτογράφος και συγγραφέας, έχω σχεδόν πάντα έμπνευση και είναι η ιδέα που οδηγεί στο τι μέσο έκφρασης θα χρησιμοποιήσω, κάθε φορά, ποτέ το αντίθετο.   

Από όλα τα υλικά μ’ αρέσουν περισσότερο το μελάνι και η πένα σε χαρτί. Μπορώ να δημιουργήσω οπουδήποτε με πένα και μελάνι, ακόμη και ενώ είμαι σε ένα αεροπλάνο.

Μου αρέσει επίσης να δουλεύω με κιμωλία στον τοίχο, καθώς μου δίνει την ευκαιρία να σκεφτώ πώς τους παλιούς καιρούς οι ιερείς ζωγράφισαν πάνω στους τοίχους των ναών.
 

Για κάποιους η τέχνη είναι πολυτέλεια, για άλλους είναι ανάγκη. Δεν μπορεί να ταιριάζει σε όλους σαν ρούχο one size. Κάθε άνθρωπος βλέπει και σχετίζεται με την τέχνη διαφορετικά.

Το θέμα της δουλειάς που παρουσιάζω στο  Πεδίο Δράσης Κόδρα είναι σχετικό με την μεταποικιοκρατία. Στόχος μου ήταν σε αυτό το project να διερευνήσω τις επιπτώσεις που έχει η εισβολή ενός ξένου πολιτισμού σε μια προϋπάρχουσα κουλτούρα.

Είναι τιμή μου να συμμετέχω στο Πεδίο Δράσης Κόδρα, σε αυτή την ιστορική έκθεση σύγχρονης τέχνης στην αρχαία χώρα, Ελλάδα.

 Επιμέλεια Μαρία Σαμαρά

Ειρήνη Πηνελόπη Κασιμάτη, εικαστικός

Φοιτήτρια της Σχολής Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης. Στο «Πεδίο Δράσης Κόδρα 2012»  συμμετέχει στην έκθεση του Κόδρα Fresh με τίτλο «What We Want» με ένα έργο ζωγραφικής, λάδι σε καμβά.

Κασιμάτη Ειρήνη, άτιτλο, 2011, 1.90 Χ 1.60, Λάδι σε καμβά 

Ο άνθρωπος εκφράζεται μέσω της ζωγραφικής από τα πολύ μικρά του χρόνια. Από ότι φαίνεται λοιπόν παρέμεινα εκεί!  

Η έμπνευση μου κλείνει το μάτι, όταν... δεν κλείνει το δικό μου.

Για το αν, είναι πολυτέλεια η τέχνη ή ανάγκη εξαρτάται ποιον ρωτάς. Για εμένα είναι μόνο ανάγκη. Είναι επαφή με τον εαυτό μου και προσπάθεια επικοινωνίας με το κοινό.  

Αγαπημένα μου υλικά είναι τα πινέλα και τα χρώματα! Λάδια κυρίως.

Για μένα η φράση What We Want σημαίνει αυτογνωσία, ελπίδα και ταυτόχρονα ματαίωση της ελπίδας. Σημαίνει παιδί που ξυπνάει ενήλικας και συνειδητοποιεί τα όρια του.

Το έργο που εκθέτω στο «Πεδίο Δράσης Κόδρα 2012» είναι σχετικό με το what we want or not. Συνδέεται με τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης,  αφού γίνεται σε αυτήν την πόλη. Μια γιορτή της τέχνης σε μια πόλη που ας πούμε γιορτάζει. Για να πούμε και την αλήθεια ποιος έχει όρεξη για γιορτές με την παρούσα οικονομική κατάσταση. Η πόλη δυστυχώς απελευθερώθηκε μονό από τους Τούρκους.

Για τη συμμετοχή μου στο φετινό «Πεδίο Δράσης Κόδρα», νιώθω όμορφα! Από την αρχή της φοίτησης στη σχολή αυτή η διοργάνωση ήταν όνειρο-στόχος. Η αλήθεια είναι ότι ως καλλιτέχνης έχω πάντα, την ανασφάλεια και το άγχος της έκθεσης. Αλλά τελικά, είναι όμορφα!

Για να συμβάλλει η πολιτεία στην εξέλιξη της τέχνης οφείλει να αναβαθμίσει την εκπαίδευση. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μου μιλούν για τον πολιτισμό που παρήγαγαν οι Έλληνες.

Είμαστε έξυπνος και ανήσυχος λαός - βασικά χαρακτηριστικά για έναν καλλιτέχνη. Αναλογικά, πιστεύω όμως, ότι δημιουργούμε λιγότερα από όσα μπορούμε. Η αιτία βρίσκεται σαφώς στην εκπαίδευση.

Τα παιδιά στην Ελλάδα δεν κατανοούν την σημαντικότητα της τέχνης μέσα από την εκπαίδευση. Επίσης, όταν η τέχνη αρχίσει να τα αφορά σαν προσωπική ανάγκη έκφρασης δύσκολα βρίσκουν τον δρόμο ώστε να τη συναντήσουν. Αυτό πρέπει να αλλάξει. Πρέπει να αλλάξει στη σκέψη μας ο ρόλος της τέχνης, αλλιώς θα θεωρείται πάντα, ένα χόμπι που με την πρώτη δυσκολία χρόνου ή χρημάτων κόβεται.

Μια φράση που με εκφράζει, τα πάντα ρει.

Αν μπορούσα να καλέσω έναν άλλο καλλιτέχνη στο φετινό «Πεδίο Δράσης Κόδρα», θα ήθελα να φέρω καλλιτέχνες από την αρχαία Ελλάδα, κάτι που ασφαλώς δε γίνεται. Θα ήθελα να όμως, να έρθουν για να μας διδάξουν τη σκέψη που τους οδηγούσε και τον τρόπο που τους επέτρεπε, παρά τις δυσκολίες της εποχής τους, να ζουν για να δημιουργούν.

Επιμέλεια: Σταθακίδου Νέλη.

Αλέξανδρος Λάιος, εικαστικός

Ο Αλέξανδρος Λάιος  σπούδασε Καλές Τέχνες στην Αθήνα, όπου ζει και δημιουργεί. Έχει πάρει μέρος στην 3η Μπιενάλε της Αθήνας, 2011 ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ με την ομάδα Under Construction , στην έκθεση REMAP KM3. Στο «Πεδίο Δράσης Κόδρα 2012»  συμμετέχει με μία ενότητα δώδεκα σχεδίων και ενός μαρμάρινου γλυπτού που παρουσιάζεται στην έκθεση των Κοιτώνων με τίτλο «Σημείο Φυγής».

Αλέξανδρος Λάιος, « Heimlich? » 2012 

Ασχολήθηκα με τα εικαστικά γιατί ένιωσα από την αρχή άνετα σε αυτό το χώρο χωρίς να σκεφτώ πως ήθελα να κάνω κάτι άλλο. 

Η έμπνευση γεννιέται κυρίως από τη σχέση μου με ένα σύνολο και τους τρόπους με τους οποίους διαπραγματεύομαι κάθε φορά αυτή τη θέση

Δεν  βλέπω την τέχνη ως αλεξίπτωτο.  Στους καιρούς της κρίσης θα προσφέρει ό,τι προσέφερε και πριν. Σε προσωπικό επίπεδο η συγκυρία που ζούμε με αναγκάζει να κοιτάζω περισσότερο, με περιορίζει αλλά και με βοηθάει. 

Η συμβολή της Πολιτείας στην εξέλιξη της τέχνης και στη διαμόρφωση του πολιτισμικού προϊόντος θα πρέπει να είναι ακριβώς άλλη από αυτήν που ισχύει. Χρειάζεται να υπάρχει υποστήριξη και πραγματικό ενδιαφέρον. Δεν είμαι τόσο σίγουρος πως πρέπει να βρεθούν τεράστια ποσά - αν αυτό σήμερα, θα μπορούσε να θεωρηθεί εμπόδιο - αλλά μια επιπλέον φροντίδα για κάτι πού θα αποτελέσει μελλοντική επένδυση για μια ποιοτική ή έστω ποιοτικότερη  «ανάπτυξη».     

Ασυναίσθητα, ταυτίζω  το σημείο φυγής με την υπάρχουσα  οικονομική, πολιτική, κοινωνική κατάσταση. Σαν μια φωτεινή κουκίδα στο  βάθος ενός δύσκολου δρόμου. Είναι  μια πολύ ενστικτώδης ενέργεια το να πλησιάσει κάποιος αυτό που  θα μπορούσε να υπόσχεται μια καλύτερη πορεία. Από την άλλη μεριά βέβαια, αν με κάποιο τρόπο μπορούσαμε να βαρεθούμε  εκεί, στο σημείο φυγής, δεν θα είχαμε ξανά την ίδια οπτική;

Δεν πιστεύω πως βοηθάει να σκεφτόμαστε διαρκώς με συναλλαγματικούς  όρους και σίγουρα δεν πιστεύω πως αυτή είναι η λύση σε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα, όπως δεν ήταν και πριν από όλα αυτά. 

Η δουλειά που εκθέτω στο φετινό «Κόδρα» αφορά την έννοια του οικείου και την ανάγκη της διεκδίκησής  του. Πρόκειται για έναν αριθμό σχεδίων με θέμα μια φαινομενικά οικεία τοπιογραφία σε επανάληψη, η οποία  δεν απαντά εξασφαλίζοντας το ίδιο το οικείο ούτε όμως προστατεύοντας το. Χρησιμοποιώ σημειολογικά την έννοια της γης ή ενός τόπου, για  να αναφερθώ στο επισφαλές και καθημερινά μεταβαλλόμενο σκηνικό. Στην ίδια λογική είναι και το δεύτερο  έργο που θα εκτεθεί. Είναι μια μαρμάρινη ευθεία, η βασική δομή της οποίας είναι ένα τριγωνικό σχήμα μήκους 2,5 μέτρων και ύψους 3 εκατοστών και την οποία θα μπορούσε να περιγράψει κανείς ως μια πολύ λεπτή στήλη, που έχει τοποθετηθεί οριζόντια. Επάνω, σε αυτή τη στήλη υπάρχει μια πρόταση που αφορά ακριβώς τη συνθήκη  στην οποία αναφέρθηκα και παραπάνω. Από μια  απόσταση δημιουργεί την εντύπωση του  ορίζοντα. 

Με κάποιο τρόπο η δουλειά μου σχετίζεται με την επέτειο 100 χρόνων που γιορτάζει η Θεσσαλονίκη, καθώς προσπαθεί να σημειώσει την ανάγκη για κάτι που ίσχυε τότε - με έναν άλλο τρόπο - αλλά και τώρα, που οι κανόνες του παιχνιδιού έχουν κάπως διαφοροποιηθεί. 

Αισθάνομαι πολύ ωραία, που είμαι κομμάτι του φετινού Πεδίου Δράσης Κόδρα. Νομίζω πως θα είναι πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση.

Sacha Baron Cohen. Αυτόν θα ήθελα να καλέσω φέτος, στο Πεδίο Δράσης Κόδρα.

Επιμέλεια Αλεξάνδρα Αμανατίδου 

Νίκος Μαρίνης, εικαστικός

Σχάση, Κάρβουνο σε ξύλο, 130x130 cm

Συμμετέχει στην έκθεση «Σημείο Φυγής», μία από τις δύο κεντρικές εκθέσεις του «Πεδίου Δράσης Κόδρα 2012», που φιλοξενούνται στους Κοιτώνες του πρώην στρατοπέδου. Μεγάλωσε στο Ναύπλιο και φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας. Παρά το ότι είναι μόλις 26 χρονών, έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα.

Διάλεξα τα εικαστικά γιατί για μένα είναι ο πιο οικείος τρόπος για να εκφραστώ, όπως για άλλους είναι το θέατρο, η μουσική, ή οποιαδήποτε άλλη μορφή τέχνης. Ασχολούμαι με αυτό επαγγελματικά επειδή, όταν αγαπάς πολύ κάτι, δε θέλεις να το κάνεις απλώς ερασιτεχνικά. Προσπαθείς να το κάνεις, αν μπορείς, το μέσο βιοπορισμού σου.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν την ανάγκη να εκφραστούν και ψάχνουν τρόπους για να το κάνουν, πόσο μάλλον σε περιόδους κρίσης όπως η σημερινή.

Ένας καλλιτέχνης είναι και αυτός μέλος της κοινωνίας, άσχετα αν κάποιοι θέλουν να τον αντιμετωπίζουν σαν να μην ανήκει στο κοινωνικό σύνολο. Όπως, λοιπόν, όλοι οι υπόλοιποι, έτσι και εγώ έχω επηρεαστεί από την οικονομική κρίση. Έχουν υπάρξει φορές που έφτασα στο σημείο να μην μπορώ να αγοράσω ούτε τα υλικά που χρειάζομαι για να δουλέψω.

Επιλέγω συνήθως περισσότερο παραδοσιακά υλικά, χρώματα, κάρβουνο, γύψο. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπώ και την ψηφιακή τέχνη. Πρώτα, όμως, επιλέγω το θέμα με το οποίο θα ασχοληθώ και στη συνέχεια το υλικό που θα χρησιμοποιήσω. Ψάχνω αυτό που εξυπηρετεί καλύτερα την ιδέα του θέματός μου, αυτό που θα την αποδώσει καλύτερα.

Σημείο Φυγής είναι για μένα ένα σημείο που σε βοηθάει να καταλάβεις πόσο μικρός είσαι τελικά μέσα στον κόσμο. Όπως όταν είσαι πάνω σ’ ένα βράχο δίπλα στη θάλασσα. Βλέπεις την απεραντοσύνη. Ενώ στην πόλη, που χάνεται ο ορίζοντας και η οπτική επαφή με το σημείο φυγής, εγκλωβίζεσαι στο μικρόκοσμό σου, νιώθεις ότι εσύ είσαι το κέντρο. Όταν, όμως, όλοι οι τοίχοι γύρω σου πέσουν, καταλαβαίνεις ότι είσαι πολύ μικρός πια, είσαι απλώς μια κουκίδα του σύμπαντος…  

Επιμέλεια: Ναταλία Δαμίγου-Παπώτη

Χρήστος Δημητριάδης, εικαστικός.

Χωρίς τίτλο, Κάρβουνο σε χαρτί, 70χ100cm

Ο 23χρονος δημιουργός, γεννήθηκε και ζει στη Φλώρινα. Φοιτητής, στο τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της πόλης του, έχει συμμετάσχει στην έκθεση με τίτλο «ο κήπος με τις αυταπάτες», όπου γινόταν μία σύζευξη της εικαστικής τέχνης με το συγκεκριμένο επίκαιρο έργο που υπογράφει ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. Αυτόν το Σεπτέμβρη, μας συστήνεται μέσα από το 12^ο Πεδίο Δράσης Κόδρα και την έκθεση What We Want, στα πλαίσια του KodraFresh. Ο ίδιος δεν δίνει τίτλο στο έργο του, παρά μας ενημερώνει ότι έχει να κάνει τις εξαρτήσεις και τις εμμονές.

Με την τέχνη ξεκίνησα γιατί ήθελα να βγάλω πράγματα από μέσα μου. Για μένα ήταν μία διαδικασία να αρχίσω να εκφράζω σιγά σιγά τα συναισθήματα μου, να μην τα κρύβω μέσα μου. Με γαληνεύει αυτό. Ίσως με βολεύει αυτός ο τρόπος να εκφραστώ. 

Η έμπνευση με επισκέπτεται τις στιγμές που βρίσκομαι μόνος, με τον εαυτό μου. Είναι μοναχική διαδικασία, δεν μπορώ να ζωγραφίσω μαζί με άλλους. Αυτή η μοναξιά καμιά φορά, είναι γόνιμη.

Για μένα η τέχνη είναι και πολυτέλεια και ανάγκη. Αν δεν υπάρξει επαγγελματική καταξίωση μέσα απ της σωστές ευκαιρίες και δεν μπορείς να ζήσεις μέσα από την τέχνη, μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια.

Μ' αρέσει η επαφή και η γραμμή που αφήνει το κάρβουνο. Είναι το αγαπημένο μου υλικό.

"What We Want" για μένα σημαίνει Έμπνευση, Φαντασία και Αποδοχή.

Είμαι χαρούμενος που μου δίνεται η ευκαιρία να δείξω ένα μέρος της δουλειάς μου μέσα από το «Πεδίο.  Ελπίζω να μπορέσω να βάλω τον θεατή σε μια εγρήγορση, μια αφύπνιση.

Αν μπορούσα θα καλούσα στο φετινό «Κόδρα» τον βρετανό ζωγράφο Ντέιβιντ Χόκνεϊ.

Το μότο που προτιμώ λέει: ''Μην φοβάσαι όταν αναπτύσσεσαι αργά. Να φοβάσαι όταν στέκεσαι ακίνητος."

                                                                           

                                                                                        Επιμέλεια: Νέλη Σταθακίδου